Vermijdingsgedrag bij kinderen met dyslexie.

Een aantal dagen in de week behandel ik kinderen met ernstige dyslexie. Ernstig in diverse gradaties op verschillende leeftijden. Wat bijna al deze kinderen gemeen hebben is de overtuiging dat ze het niet kunnen: ik kan niet lezen! Daardoor voelen ze zich stom en hebben de meeste kinderen last van vermijdingsgedrag. Dit laatste uit zich vaak in hele kleine dingen die je op het eerst gezicht niet zou herkennen als vermijdingsgedrag. Lui of makkelijk wordt vaker gezegd…

Er wordt gezegd dat de kinderen er geen zin in hebben. Of ze kletsen te veel. Als ik dan doorvraag blijkt dat ze snel over iets kletsen waar ze verstand van hebben om maar niet te hoeven lezen. Of misschien wat vaker je punt slijpen, want dan kun je even bewegen en datgene uitstellen waarvan je weet dat je het niet goed kunt. Datgene waar je een hekel aan hebt en liever helemaal niet doet: lezen of vaak ook schrijven. En dan niet de handeling van het schrijven, maar het moeten bedenken hoe je een woord spelt.

Ik kwam het laatst weer tegen bij een jongetje, waarbij dyslexie is vastgesteld. Ik vroeg hem om een dictee maken, omdat ik wilde weten hoe zijn spelling was. Het proces van het schrijven te ontdekken om te weten welke weg ik insla tijdens de behandeling. Spellen blijkt dan echt niet voor iedereen even makkelijk te zijn. Neem het woord dreun. Hij zei dat hij niet wist hoe het moest. Met mijn taalgebruik en mijn mimiek wist ik hem toch zo ver te krijgen dat hij schreef wat hij wel wist. Niet kijken naar wat je niet kunt, maar naar wat je wel kunt.

Uiteindelijk schreef hij dit op: Trum ipv dreun. Bijzonder? Eigenlijk niet… Hij hoorde de t ipv de d en die kon hij wel schrijven. De r wist hij ook nog wel, de eu klonk prima, maar schreef hij de u voor en kinderen met dyslexie hebben ook moeite met het onderscheiden van de m,n en ng als ze niet naar je mond kijken. Dus een fantastisch woord geschreven. Zeg ik dan dat het fout is? Nee, wow wat heb je dit knap geschreven!

Hij had namelijk heel veel vermijdingsgedrag waar ik eerst doorheen moet met mijn behandeling. Zorgen dat hij het leuk gaat vinden, alles wat met letters te maken heeft om zo weer in een flow te komen en vermijden achterwege laat. Wat ik hiervoor doe? Soms kan ik het niet eens benoemen. Ik denk dat ik veel positieve taal gebruik: veel het onbewuste aanspreek op wat ze wel kunnen i.p.v. wat ze niet kunnen.

Want 1 ding kunnen kinderen met ernstige dyslexie heel goed: kijken naar wat ze niet kunnen! Hoe mooi is het dan dat ik samen met de ouders ervoor kan zorgen dat ze leren kijken naar wat ze wel kunnen. Dat ze een positieve mindset krijgen, meer zelfvertrouwen en dan ook nog kunnen zeggen: wow dit was leuk!  Want plezier staat bij mij voorop. Door plezier krijg je ontspanning en sta je open om te leren!!!


Nieuws
Wil je meer weten over effectief communiceren? Meld je dan aan voor het gratis e-book "25 tips voor effectief communiceren" Ga naar aanvragen gratis e-book Effectief communiceren.
Naast Willewiis heeft Tessa nog een bedrijf genaamd Tessa Trainingen. Daar geeft zij trainingen op gebied van effectief communiceren en persoonlijke ontwikkeling. Je kunt een kijkje nemen op de website

Wil je de nieuwsbrief ontvangen? Meld je dan hier aan.

   

©2019 Logopedie Willewiis
Privacyverklaring

ontwikkeld door WIE
Aangesloten bij: