DIT IS STOM!

'Vervolgens uploaden naar je site. Dan een teaser op Facebook. Link naar Willewiis en klaar ben je! Het is kinderlijk eenvoudig. Echt!'. Verwachtingsvol kijkt mijn vriendin me aan. Haar monoloog van een half uur over het fantastische van bloggen roept toch wel enkele vragen bij me op. Ik zoek nog naar de juiste formulering als mijn  gedachten zich uitspreken: 'Waar in hemelsnaam moet ik over bloggen?'. Nu is het mijn vriendin die me sprakeloos aankijkt. 'Ik bedoel..., welke onderwerpen komen in aanmerking?', vul ik aan. De zucht voorafgaande aan haar antwoord verraadt een lichte ondertoon van onbegrip. Onbegrip over zoveel onwetendheid. Ik geef het toe. Het digitale tijdperk is volledig langs mij heengegaan. Internet, websites, social media. Te lang heb ik het afgedaan als een-hype-die-vanzelf-wel-weer-overgaat. Inmiddels weet ik beter. Ik moet de omslag maken maar hoe en waar te beginnen? Mijn vriendin buigt zich naar mij voorover. bemoedigend pakt ze mijn handen beet: 'Begin gewoon, Tessa.  Onderwerpen doen zich vanzelf wel aan.'

Begin gewoon... De woorden blijven in mijn hoofd rondzingen als ik 's avonds mijn slaapkamer binnenloop. Tot mijn verrassing ligt daar mijn derde kind (ik heb er vier) in bed te lezen. Betrapt! Bijna 21:00 uur en dan nog lezen? Voor iemand van 8 is dat wel wat laat. Boos kan ik er niet op worden want ik vind het heerlijk dat ze lezen zo leuk vindt. Zonder lezen wordt er niet geslapen. En ik, als groot voorstander van lezen, kan het alleen maar aanmoedigen.

Hetzelfde geldt voor kinderen die in de praktijk van WilleWiis komen; kinderen met ernstige dyslexie. Kinderen die een hekel hebben (gekregen) aan lezen. Zij die geen boek uit zichzelf aanraken en gefrustreerd zijn over alles wat maar met lezen te maken heeft. Wij zien het als een uitdaging om deze kinderen aan het lezen te krijgen. Welke methodiek zet je in zodat ze uit eigen vrije wil een boek gaan lezen?

Dit schrijvende denk ik aan een jongen die ik een aantal jaren terug ontmoette. Hij zat in groep 6. Een leuke knul om te zien. Mooie bruine kijkers en een gezellige kletser. Maar zodra het over lezen ging, zei hij: 'Dit is stom!' om daarna stilletjes voor zich uit te staren. Samen met zijn ouders en leerkracht heeft het mij zes maanden gekost om hem het plezier in lezen terug te geven. Hoe? Ik heb geen idee. Vermoedelijk hebben we het juiste knopje weten te vinden. We spraken over dingen die hij leuk vond. Langzaam maar zeker keerde het vertrouwen in zichzelf en in zijn leesvaardigheid terug. En na twee-en-een-half jaar therapie trok hij een Harry Potter uit de kast. Aarzelend begon hij. Het hakkelend hardop lezen was al na een week gereduceerd tot een zacht gemompel. Iedere vrije minuut ging op aan Harry Potter en de Steen der Wijzen. De trots die we voelen als dit ventje straks aan zijn grote reis op het voortgezet onderwijs begint, is ongekend.

Mijn reis gaat ook verder. Een reis waarin ik kinderen blijf stimuleren om boeken te lezen. Een reis waarin ik ouders begeleid hoe met de dyslexie van hun kind om te gaan. Het belangrijkste advies dat ik als therapeut kan geven: dwing je kind niet tot lezen! Sterker nog, stop zelfs een tijdje met lezen! Niet voor altijd, maar wel de eerste weken. Haal de druk van de ketel, lees zelf voor. Voor je kind mee in de wonderlijke wereld van het verhaal en daarna... daarna zien we wel verder. En ehmmm..., iets anders; zonder er bewust van te zijn heb ik nu mijn allereerste blog geschreven!

Tessa Fennema
Nieuws

Wil je de nieuwsbrief ontvangen? Meld je dan hier aan.








   

©2017 Logopedie Willewiis
ontwikkeld door WIE